Gabinet ImmunoBioTerapii - Wzmocnij swoją odporność

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Email Drukuj PDF

Przyczyny niedoboru odporności


 

Wrodzone

Przyczyną niedoboru odporności może być wrodzony niedorozwój jednego lub kilku ważnych elementów układu odpornościowego. W zależności od rodzaju takiego niedorozwoju może on skutkować niedoborem odporności o różnym nasileniu i charakterze. Najczęstszą manifestacją takiego niedoboru odporności jest pojawienie się w początkowym okresie życia (najczęściej pierwsze miesiące) infekcji o większej częstości i nasileniu niż u dzieci o w pełni wydolnej odporności. Infekcje te mają nie tylko cięższy charakter, ale bardzo często również przewlekły przebieg. Inną ich charakterystyczną cechą są wywołujące je drobnoustroje, często różniące się od tych wywołujących infekcje w populacji dzieci o normalnej odporności.


Nabyte

Najczęstszą na świecie przyczyną wtórnych, czyli nabytych niedoborów odporności jest poważne niedożywienie, które jednak w Europie zdarza się niezwykle rzadko.

Innym częstym powodem spadku odporności, czasem bardzo poważnego są choroby infekcyjne, zarówno wirusowe (np. odra) lub bakteryjne (np. gruźlica). Najlepiej znaną, a zarazem najgroźniejszą taką chorobą jest AIDS (zespół nabytego niedoboru odporności) wywołany infekcją wirusem HIV.

Inną grupę nabytych niedoborów odporności wywołują działania medyczne, czasem celowe ale najczęściej niezamierzone. Celowe hamowanie funkcji układu odpornościowego spotykamy w leczeniu chorób autoimmunologicznych oraz w wyniku leczenia immunosupresyjnego po przeszczepach tzw. allogenicznych od dawców różniących się od biorców pod względem tzw. antygenów zgodności tkankowej, czyli HLA. W takich sytuacjach pacjenci otrzymują leki redukujące ilość komórek odpornościowych lub osłabiających ich funkcję w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepu lub reakcji przeciwko własnym tkankom.

Leczeniem, w którym efekt immunosupresji (hamowania odporności) jest silnym i wybitnie niepożądanym zjawiskiem jest leczenie chemioterapeutyczne i radioterapeutyczne stosowane w chorobach nowotworowych. Oba te rodzaje terapii prowadzą do znacznego osłabienia funkcji szpiku kostnego, który odpowiada za produkcję białych krwinek – głównych elementów systemu odpornościowego.

Rzadko wspomina się również o immunosupresyjnym działaniu innych, niezwykle popularnych leków, jakimi są antybiotyki. Ich działanie hamujące na leukocyty nie jest tak potężne jak np. przeciwnowotworowych leków chemioterapeutycznych. Jednak jakiekolwiek osłabienie odporności w czasie infekcji, a więc wtedy kiedy jej najbardziej potrzeba jest wysoce niewskazane. Zatem stosowanie antybiotyków powinno być również z tego powodu niezwykle wyważone i ostrożne.


Cywilizacyjne

W przeszłości ludzie mieli najprawdopodobniej znacznie lepszą odporność ze względu na bardziej naturalny styl życia, w tym odżywianie nieprzetworzonymi, a co najważniejsze niewyjałowionymi produktami spożywczymi. Współczesne wymogi higieny zmniejszyły co prawda ryzyko kontaktu z drobnoustrojami chorobotwórczymi, ale uniemożliwiają również właściwy i wszechstronny kontakt z antygenami, głównie bakteryjnymi. Skutkuje to utrudnieniem immunizacji, czyli treningu prowadzącego do wzmocnienia swoistej, czyli najskuteczniejszej odpowiedzi immunologicznej. Takie utrudnienie u dzieci może mieć wpływ na ich częste i przewlekłe infekcje, a także na słabszą odporność również w życiu dorosłym. Szczególnie narażone są dzieci miejskie, żyjące w izolacji od naturalnego środowiska, a także w szczególnie zaostrzonym reżimie higienicznym.

Inne uwarunkowania cywilizacyjne istotnie wpływające na osłabienie odporności to:

  • nadmierny stres
  • brak ruchu na świeżym powietrzu
  • nadmierne stosowanie używek (papierosy, alkohol, kawa)
  • przepracowanie, niedobór snu
  • niedobór w diecie naturalnych witamin i mikroelementów (świeże warzywa i owoce)

Inną tendencją związaną z koniecznością spełniania wymogów zawodowych i społecznych z jednej strony oraz z nadmierną wiarą w leki przeciw-infekcyjne a w szczególności przeciwzapalne z drugiej, jest zachowywanie normalnej aktywności życiowej i zawodowej w trakcie infekcji. W przeszłości choroby takie leczono przede wszystkim tzw. „leżeniem w łóżku”, czyli maksymalnym oszczędzaniem sił organizmu na walkę z chorobą. Dziś leki przeciwzapalne i redukujące objawy choroby (kaszel, katar, gorączkę) dają pacjentowi wrażenie względnego „zdrowia” i pozwalają na zachowanie normalnej aktywności, co prowadzi do mniej efektywnego zwalczania infekcji. W efekcie znacznie częściej dochodzi do powikłań pozornie niegroźnych infekcji, szczególnie dróg oddechowych. Jedną z najpoważniejszych konsekwencji lekceważenia infekcji może być przedłużanie ich przebiegu i w konsekwencji rozwój zapalenia przewlekłego. Również rozwój zapalenia oskrzeli lub płuc na bazie błahej z pozoru infekcji wirusowej może nastąpić gdy nie przestrzegamy reżimu chorobowego.


Wszystkie prawa zastrzeżone www.odpornosc.com.pl